biografia

Mateusz Święcicki urodził się 10 września 1933r w Wilnie. Zmarł 7 sierpnia 1985 roku w Chodzieży. Tradycje muzyczne wyniósł z domu, babka – Konstancja Święcicka była profesorem śpiewu solowego w Konserwatorium Wileńskim.

Matka Adelajda Święcicka z domu Rozwadowska ukończyła ASP w Wilnie, ojciec - Józef Święcicki w 1933 obronił tytuł magistra na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego, był redaktorem Kuriera Wileńskiego, polskiego dziennika wydawanego w Wilnie w okresie okupacji miasta przez Litwę.

Naukę gry na fortepianie, Mateusz Święcicki rozpoczął w domu i kontynuował 1944-1946 w szkole muzycznej przy Konserwatorium.

W 1947r. po repatriacji zamieszkał w Toruniu, gdzie w 1951r. zdał maturę w liceum im. Mikołaja Kopernika.

W Toruniu ukończył szkołę muzyczną w klasie fortepianu i rozpoczął naukę na trąbce w średniej szkole muzycznej. Jeszcze przed maturą, jako pianista i aranżer związał się ze studenckim zespołem „Czarne Koty”.

W 1951 roku przeniósł się do Warszawy i rozpoczął studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego w Zakładzie Muzykologii, który wkrótce przekształcił się w Instytut Muzykologii.

Dyplom i tytuł magistra otrzymał w 1959 roku. Już, jako student podjął współpracę z Polskim Radiem propagując na antenie radiowej jazz i nowe kierunki muzyki rozrywkowej. W latach studenckich założył orkiestrę jazzową przy Uniwersytecie Warszawskim, następnie przy Akademii Sztuk Pięknych. Był trębaczem a później pianistą w legendarnym, pierwszym warszawskim zespole jazzu tradycyjnego „Pinokio”, z którym wystąpił na jam session podczas I Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego w Sopocie w 1956 r.

Związany z radiem od 1954 roku przeszedł w lipcu 1962r. do właśnie powstającej redakcji Programu III. W latach 1955–1964 jako pierwszy prowadził jazzowe audycje w Polskim Radiu. Jako dziennikarz i publicysta Polskiego Radia, a później TVP, prowadził audycje radiowe i TV, m.in.: Ze świata jazzu, Encyklopedia jazzu, Niedzielna szkółka muzyczna oraz Kontrowersje i kontrasty. W 1965 r. z Andrzejem Korzyńskim założył radiowe Studio Rytm. Radiowa trójka przyznaje statuetkę „Mateusza” w kategorii muzyki rozrywkowej i jazzowej upamiętniającą Mateusza Święcickiego kompozytora i pierwszego kierownika redakcji muzycznej Trójki.

W 1963 roku wraz z Jerzym Grygolunasem był pomysłodawcą i organizatorem Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu.

Współpracował z licznymi instytucjami artystycznymi na terenie całej Polski. Był menagerem i kierownikiem muzycznym eksportowego Big Bandu Polskiej Agencji Artystycznej „Pagart” i „Filipinek” w latach 1970–1971.

Latem 1974 wraz z Ryszardem Szumliczem stworzył eksperymentalną grupę „Arp Life”, gdzie komponował i grał na syntezatorze Arp Oddysey. Była to pierwsza grupa w Polsce wykorzystująca w takiej skali możliwości syntetyzatorów.

Mateusz Święcicki debiutował, jako kompozytor, muzyką do sztuki Jerzego Broszkiewicza „Jonasz i Błazen” w Teatrze Ludowym w Warszawie. Napisał muzykę do 60 sztuk teatralnych – klasyki, autorów współczesnych, bajek dla dzieci. Za muzykę do spektakli otrzymał kilka nagród i wyróżnień. Komponował również muzykę do słuchowisk radiowych, filmów krótkometrażowych, stworzył kilka utworów z pogranicza jazzu i muzyki poważnej.

Jest współkompozytorem rock-opery Naga (libretto Grzegorz Walczak)

Jest kompozytorem:

  • oratorium Mury Jerycha;
  • wodewili Dyrektor też człowiek (współautor Filip Nowak, libretto Lech Konopiński, Włodzimierz Ścisłowski) i Król pikowy (libretto Lech Konopiński);
  • muzyki do spektakli teatralnych, m.in. Jonasz i błazen, Świętoszek, Piramidalny bohater, Sarkofag, Wesele, Gdy zabrzmią trąbek dźwięki i Trudna miłość;
  • muzyki do bajek dla dzieci Królowa śniegu (libretto Eugeniusz Szwarc, słowa Kazimierz Winkler) i Czarodziejskie krzesiwo;
  • muzyki do filmów krótkometrażowych i dokumentalnych, m.in. Kruk i Sąd nad braćmi polskimi;
  • licznych utworów instrumentalnych, m.in. takich jak: Tryptyk jazzowy na kwartet smyczkowy i combo jazzowe, Płonąca żyrafa na orkiestrę symfoniczną, zespół jazzowy i chór mieszany, Wariacje na temat Koncertu skrzypcowego a-moll Felixa Mendelssohna;

Skomponował 301 utworów muzycznych i piosenek , z których kilkanaście zyskało ogólnopolską popularność. Najbardziej znane to: „Pod papugami”, „Autostop”, „Przyjdź w taką noc”, „Ballada cygańska”, „Był taki ktoś”. Pisał piosenki m.in. dla Czesława Niemena, Stana Borysa, Katarzyny Sobczyk, zespołu Brekaut, Michaja Burano, Filipinek, zespołu No To Co, Karin Stanek i Teresy Tutinas.

Jest także autorem licznych artykułów, recenzji i esejów publikowanych w krajowej i zagranicznej prasie muzycznej (często pod pseudonimem San Mateo) oraz książki Jazz – rytm XX wieku, pierwszej, popularnej historii muzyki jazzowej, wydanej w 1972 r. przez Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych. Jako krytyk muzyczny i publicysta współpracował z redakcjami miesięcznika „Jazz”, „Ruch muzyczny”, „Jazz Forum”.

Działał społecznie w środowiskach twórczych, jako wiceprezes Polskiej Federacji Jazzowej (1966-1969), członek ZAIKS-u, Prezes Sekcji Autorów dzieł Muzyki Rozrywkowej i Tanecznej oraz członek Prezydium.

Od 1973 r. wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie prowadził „Seminarium muzyki rozrywkowej i jazzowej” oraz „Instrumentacje na zespoły różne”. Wielokrotnie uczestniczył w seminariach naukowych poświęconych popularyzacji muzyki. Był wykładowcą warsztatów jazzowych w Chodzieży.

Ostatania aktualizacja: 16 kwiecień 2013